วันเสาร์ของกิ๊ฟท์และลูกหว้าเต็มไปด้วยความน่าเบื่อมั่กๆ เนื่องจากไม่มีอะไรโดนๆ ทำเลยอ่ะ ตั้งแต่เช้ายันเย็น กิ๊ฟท์ก็เลยได้แต่นั่งเขียนการ์ดปีใหม่เตรียมส่งให้พ่อแม่พี่น้องและเพื่อนๆ ที่อยู่ต่างประเทศที่กิ๊ฟท์ได้ไปประสบพบเจอมา เขียนแม่งมันทั้งวัน คล้ายๆ กันทุกฉบับ paraphrase กันเข้าไป David คงดีใจน่าดูถ้าได้อ่าน blog นี้ พอเบื่อจากการเขียนจดหมายแล้ว กิ๊ฟท์ก็มานั่งเล่นเกม Dynomite อยู่หน้าคอมพ์ ไอ้"เกม" อุ๊ย คุณ "เกม" ที่มันต้องยิงไข่ให้แตกมากที่สุดอ่ะ กิ๊ฟท์ก็ยิงไปได้เป็นแสนคะแนนจนไข่แตกเละเทะ ถึงขนาดต้องเรียกรถร่วมกตัญญูมาเก็บ (พูดไรวะเนี่ย) พอยิงไข่จนหนำใจแล้วก็กลับไปparaphrase จดหมายต่อ เขียนไปเป็นสิบฉบับ เริ่มถึงจุดอิ่มตัว เลยมาเล่นเน็ตนี่แหละ พอดีเจอลูกหว้าก็เลยคุยกัน ก็เลยรู้ว่าวันนี้ก็เป็นวันเซ้งของลูกหว้าเหมือนกัน เพื่อนๆในห้องมันปิ๊กบ้านกันหมด เลยลูกหว้าคนเดียวโดดเดี่ยวเดียวดายท่ามกลางโต๊ะ ตู้ เตียง กองรองเท้าของลูกหว้า และคอมพิวเตอร์คู่ใจ ลูกหว้าก็เล่นเน็ตไป นั่งออนเอ็มไป แต่อีกอย่างที่เป็นสิ่งคู่ใจ คู่กาย คู่ปากคู่ท้องลูกหว้า ก็คือ อาหาร นั่นเอง มันบอกมันกินทั้งวัน เรียกได้ว่า วันนี้ทั้งวันเล่นเน็ตไป 30% กินอีก 70% เลยทีเดียว ลูกหว้ามันแน่มาก แต่นั่นก็เป็นผลเสียระยะสุดท้ายของการไม่มีอะไรทำ เพราะจะทำให้ความต้องการอาหารมันเพิ่มขึ้น 50 % (ตำราแมวน้ำบอกมาแบบนี้) รู้งี้ลูกหว้าหาแฟนไปนานแล้ว จะได้ออกไปเดททั้งวี่ทั้งวัน กินน้ำตาลหวานซึ้งแทนข้าว เพราะนอกจากจะทำให้อิ่มกายแล้ว ยังอิ่มใจซะด้วย โถ่ ลูกหว้า รีบๆ มีแฟนซะนะ อย่ามัวเลือกมาก อย่าหักอกคนนู้นคนนี้ให้บ่อยนัก วันเสาร์ของลูกหว้าจะได้ไม่ต้องเซ็งอีกไง (แล้วทำไมวันเสาร์ของกิ๊ฟท์ถึงเซ็งวะ) ลูกหว้า ถึงเวลาแล้วที่ลูกหว้าจะต้องแทนที่ความเซ็งด้วยการเติมน้ำตาลให้กับหัวใจบ้าง